Skocz do zawartości
  • Akt w XX I XXI Wieku


    admin

    Egon Schiele, Leżąca kobieta, 1917

    lezaca_kobieta.jpg.b41c9669f1ef0f9ad558c77867a90180.jpgKolejne pokolenie artystów przynosi nowe ekspresyjne drogi, które dla jednych są przeciwieństwem impresjonizmu, a dla drugich sposobem wyrazu własnych emocji, lęków i pasji. W twórczości Egona Schiele erotyzm odegrał bardzo istotną rolę. Jego dorobek artystyczny to niemal wyłącznie akty, portrety jak również autoportrety. Klimt pełnił dla niego rolę mentora i pomagał w karierze. We wczesnych pracach artysty widać ten charakterystyczny dekoracyjny styl, jakim posługiwał się ówczesny artysta. Jednak z czasem malarz usamodzielnił się i opracował własny sposób wyrazu.

    Mimo wojny wystawił swoje prace w Zurychu, Pradze i Dreźnie, gdzie zdobył uznanie. Jego nagości nasycone są silnym napięciem emocjonalnym i seksualnym, chociaż z pozoru wydają się nieco groteskowe. Bywały również i takie, które odbierane były jako pornograficzne. Ciała ludzkie przedstawiał z ekspresjonistyczną brutalnością. Ostra linia pociągnięta w nienaturalnej pozie, często zniekształconej, wywoływała różne emocje wśród odbiorców. Uczucie niepokoju i napięcia emanuje z jego autoportretu, w którym przedstawił się nago. Dziwny i niezrozumiały gest ręki oraz grymas twarzy nieco prowokują widza.

    Egon Schiele, Autoportret nago, 1916

    Ciekawostką jest, że do tworzenia aktów kobiecych posługiwał autoportret.jpg.dca6913c3dd0121bda84ce2e0dbebd91.jpgsię fotografiami, na których ukazane było cierpienie chorej na histerię pacjentki szpitala psychiatrycznego Salpetriere w Paryżu oraz erotycznymi fotografiami ze studia Ottona Schmidta. Stał się niestety artystą prześladowanym, poprzez liczne skandale i skomplikowane relacje z kobietami.

    Takie przekraczanie granic w odsłanianiu własnych emocji i psychiki, a także w ujawnianiu erotyzmu nie było tylko dokonaniem Schielego. Podobne poszukiwania inspiracji można było znaleźć również u innych twórców. Ernst Ludwig Kirchner również tworzył niezwykle ekspresyjne akty.  Jego Półnagą kobietę w kapeluszu można uznać za kwintesencję artystycznych poszukiwań tego nurtu. Obraz ukazuje modelkę z odsłoniętymi piersiami, ubraną w duży czarny kapelusz i wzorzystą sukienkę. Dzieło o charakterystycznym, mocnym pociągnięciu pędzla, wypełnione nasyconymi barwami. Na erotyzm wpływa ujęcie z góry, przysłonięcie twarzy modelki, odsłonięcie piersi, które wydaje się być gwałtownym gestem, obnażeniem, nie mającym nic z zmysłowości, a bardziej z prowokacji.

    Ernst Ludwig Kirchner, Półnaga kobieta, 1912

    polnaga_kobieta.jpg.85d488c33fbf64a3e9e150546674fcda.jpgKirchner zgłosił się sam na ochotnika do wojska, w czasie konfliktu. Został jednak zwolniony z powodu załamania nerwowego.

    Po wojnie osiadł w Szwajcarii, gdzie zajmował się malowaniem pejzaży.  Nie da się ukryć, że jego wcześniejsza twórczość ekspresjonistyczna zyskała ogromną popularność nie tylko w Europie, ale również w Stanach Zjednoczonych. Stał źródłem inspiracji dla artystów tworzących po II wojnie światowej.

     

     

     

     

    Ernst Ludwig Kirchner, Dwa akty stojące przy piecu, 1908

    Kolejną bardzo znaną artystką jest Tamara Łempicka, polskiego 2_akty.jpg.86f7e80de3975fb75cb77828805ce3d5.jpgpochodzenia. Stworzyła dzieła zaliczane dziś do stylu art deco. Jest to pierwsza malarka, która stała się gwiazdą glamour. Jej życie i historia obrazów mogłyby stać się kanwą powieści z epoki. Tworzyła bardzo wiele aktów, które od razu były podziwiane i kupowane przez elite bogatych przemysłowców i rozwijającą się aktorską śmietankę Hollywood. Urodziła się prawdopodobnie w Moskwie, wychowała w Warszawie, a studiowała w Petersburgu, gdzie poznała swojego męża, polskiego barona. Podczas II wojny światowej wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych.

    Charakteryzował ją indywidualny styl artystyczny, nieco ukształtowany pod wpływem kubizmu, ale artystka nadała mu nieznaną dotąd gładkość i elegancję. Akty ukazane na jej obrazach wypełniają całą kompozycję i są przedstawiane w różnych pozycjach i perspektywach. Dokonywana tu jest geometryczna stylizacja ciał. Łempicka stosowała bardzo subtelną kolorystykę, srebrzystą i gładką niczym powierzchnia metalu, co dawało efekt luksusu i zmysłowości. Najbardziej znanym jej dziełem jest Piękna Rafael, który podobno zainspirowany jest przypadkowo spotkaną kobietą w parku.

    Tamara Łempicka, Piękna Rafaela, 1927

    Popularność jaką odniosła artystka wynikały z doskonałej piekna.jpg.7042151d7a4aae30f5f79a1a3dfe70dc.jpgumiejętności oddania nastrojów i estetyki szalonych lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Jej obrazy kryją w sobie fascynujące nawiązanie do nowoczesności. Bohaterkami stały się silne i niezależne kobiety, przełamując skostniałe burżuazyjne konwenanse. Nie uniknęła również krytyki, zarzucano jej zbyt cielesne i perwersyjne przedstawienie nagości. Jednak publiczności obrazy przypadły do gustu, do tego stopnia, że artystka malowała kilkanaście godzin dziennie i niemal masowo produkowała portrety oraz akty.

     

     

    Tamara Łempicka, Irena i jej siostry, 1912

    irena.jpg.55989bbb483187747b786732f37564d2.jpgAkt u surrealistów pojawiał się dość często. Jego rola miała być niejasna i zaskakująca. Dążono do połączenia świata snów z rzeczywistością, by pozwolić przemówić podświadomości.  Posługiwali się zwykłymi rzeczami codziennego użytku i malowali je z niemal iluzyjną precyzją. Do najbardziej znanych przedstawicieli tego nurtu należy Rene Magritte. Wszystkie jego obrazy emanują poetycką wyobraźnią, melancholią, a nawet nierealnym nastrojem. Surrealizm, inaczej nadrealizm był jednym z tych ruchów artystycznych, który obejmował wszystkie dziedziny sztuki, poza architekturą. Wolność skojarzeń, swoboda w wyobraźni i rola podświadomości to główne cechy  tego nurtu, które inspirowały artystów do tworzenia różnych kompozycji.

    Jednym z aktów Magritte’a Czarna Magia, przedstawia postać kobiety, na tle nieba. Jej niezwykły sposób ukazania nasuwają na myśl akt klasyczny, antyczny, a dokładniej marmurowy posąg, idealizowany, o pięknych proporcjach ciała. Surrealiści wypełniali kontury kolorem nieba. Można dostrzec, że dolna część aktu, jest utrzymana w ciepłym, beżowym kolorze. Odnosi się wrażenie, że postać ma dwie części. Artysta osiągnął subtelny efekt sennego marzenia, charakterystyczny dla swojego stylu.

    Rene Magritte, Czarna magia, 1942

    Artystą na które wpływ miało powyższe dzieło był Paul czarna_magia.jpg.9319eeb38e852b6ae48863e63fcd3443.jpgDelvaux. Jego akty przypominają nieożywione lalki, często ukazane w większych grupach. Przedstawione są bez ruchu, wykonując niewyjaśnione gesty, jakby uległy hipnotyzacji. Najczęściej obcują w nocy  z monumentalną, klasyczną architekturą. Tym razem senny surrealizm emanuje niepokojącym nastrojem, jak również erotyzmem. Przykładem jest Śpiąca Wenus. Kolumny, ciemne niebo, górski łańcuch w tle, a w centralnym punkcie leżąca kobieta, jakby nieświadoma, że otaczają ją inne postacie, takie jak dama w kapeluszu, szkieleta i inne nagie postacie dają efekt grozy. Granice marzenia i realności są tu całkowicie zatarte. Patrząc na dzieło ma się wrażenie, że jest to obraz z czyjegoś snu. Interpretacja może być bardzo szeroka.

     

    Paul Delvaux, Śpiąca Wenus, 1944

    spiaca_wwenus.jpg.12bad643d3e553594bf685946c3e02f5.jpgObrazy, które zszokowały publiczność malował również Willem de  Kooning. Stworzona przez niego seria Woman stała się znakiem rozpoznawczym artysty ruchu awangardowego. Ekspresjonizm abstrakcyjny czerpał z najważniejszych nurtów przedwojennych. Uchodzi on za pierwszy w pełni amerykański ruch artystyczny, skupiający różnych twórców, z czego każdy miał własną wizje i drogę artystyczną.

    Łączyła ich buntowniczość oraz podważanie tradycji. Artyści szukali wolności gestu i dążyli do mocnego wyrażania emocji. Kooning tworzył swoją serię przez dwadzieścia lat, nie do końca wiadomo czy dzieła są aktami, ale wiadomą sprawą jest to, że mottem malarza było - “ciało jest powodem, dla którego wynaleźli farbę olejną”.  Dzieła zostały utworzone z niezwykła swobodą i energią, emanują groźną zmysłowością oraz agresywną seksualnością.

     

    Willem de  Kooning, Woman III, 1951-1952

    Dwoman.jpg.02eaf80b442f0fd2ce173f7d220e0c02.jpgzieła tego malarza zostały uznane za symbole nowego amerykańskiego malarstwa.  Cykl ten stał się również impulsem do ruchu feministycznego w USA w latach sześćdziesiątych XX wieku. Twórczość Kooninga została oceniona jako brutalność i agresja w stosunku do kobiet.

    W Londynie rozwinęła się kolejna ciekawa grupa nieformalna skupiająca artystów figuralnych, w kręgu których głównym obszarem zainteresowań był człowiek. Przedstawicielem był Lucian Freud znany portrecista i malarz aktów. Tworzył on realistyczne obrazy o niezwykłej sile emocjonalnej, w zasadzie balansując na granicy brzydoty.

    Dzieła o wielkim ładunku uczuciowym zapewniły mu podziw publiczności i ogromną popularność. Malował ludzi, takimi jacy byli naprawdę. Freud w porównaniu z innymi twórcami tego okresu łączył tradycyjną formę ze współczesnym bardzo mocnym przekazem emocjonalnym.

     

    Lucian  Freud, Benefits Supervisor Sleeping, 1995

    Hbenefits.jpg.946a33b9cfa91b251d6f64614bd0bc21.jpgistoria aktu się nie kończy, bo kształtowana jest po dzień dzisiejszy. Jeszcze wiele może nas zaskoczyć. 



    Opinie użytkowników

    Rekomendowane komentarze

    Brak komentarzy do wyświetlenia


×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Prosimy o zapoznanie sie z Regulaminem {term} oraz Polityką Prywatności Polityka prywatności. Dalsze korzystanie z serwisu jest równoznaczne z ich znajomością oraz wyrażaniem świadomej i dobrowolnej zgody na ich przestrzeganie